ای کاش تو را به دشت غربت نکُشند
لبتشنه، پس از دعوت و بیعت نکشند
آن گوشه نگاه کوچکی روییدهست
بر خاک پگاه کوچکی روییدهست
بیا به خانه که امّید با تو برگردد
هزار مرتبه خورشید با تو برگردد
بیتابتر از جانِ پریشان در تب
بیخوابتر از گردش هذیان بر لب
بىسر و سامان توام يا حسين
دست به دامان توام يا حسين
گهگاه تنفسی به اوقات بده
رنگی به همین آینهٔ مات بده
