ای خنجرِ آب دیده، ما تشنۀ کارزاریم
لببسته زخمیم اما در خنده، خونگریه داریم
چه اعجازیست در چشمش که نازلکرده باران را
گلستان میکند لبخندهای او بیابان را
ای پاسخ بیچون و چرای همۀ ما
اکنون تویی و مسألههای همۀ ما
تویی پیداتر از پیدا نمییابیم پیدا را
چرا مانند ماهیها نمیبینیم دریا را
دمید گرد و غبار سپاهیان سحر
گرفت قلعۀ شب را طلیعۀ لشکر
با نگاه روشنت پلک سحر وا میشود
تا تبسم میکنی خورشید پیدا میشود
بىسر و سامان توام يا حسين
دست به دامان توام يا حسين
تمام همهمهها غرق در سکوت شدند
خروش گریۀ او شهر را تکان میداد
