سجادۀ سبز من چمنزاران است
اشکم به زلالی همین باران است
پیراهن سپید ستاره سیاه بود
تابوت شب روان و بر آن نعش ماه بود
پشت غزل شکست و قلم شد عصای او
هر جا که رفت، رفت قلم پا به پای او...
آورده است بوی تو را کاروان به شام
پیچیده عطر واعطشای تو در مشام
بىسر و سامان توام يا حسين
دست به دامان توام يا حسين
