ای کاش فراغتی فراهم میشد
از وسعت دردهای تو کم میشد
در وسعت شب سپیدهای آه کشید
خورشید به خون تپیدهای آه کشید
صبحی گره از زمانه وا خواهد شد
راز شب تار، برملا خواهد شد
میرسم خسته میرسم غمگین
گرد غربت نشسته بر دوشم
بىسر و سامان توام يا حسين
دست به دامان توام يا حسين
