مرا مباد که با فخر همنشین باشم
غریبوار بمیرم، اگر چنین باشم
خودش را وارث أرض مقدس خوانده، این قابیل
جهان وارونه شد؛ اینبار با سنگ آمده هابیل
صدای کیست چنین دلپذیر میآید؟
کدام چشمه به این گرمسیر میآید؟
بىسر و سامان توام يا حسين
دست به دامان توام يا حسين
ای صبر تو چون كوه در انبوهی از اندوه
طوفانِ برآشفتهٔ آرام وزیده
وقت است که از چهرۀ خود پرده گشایی
«تا با تو بگویم غم شبهای جدایی»
